آوینا و بارانا شکوفه های زندگی مامان و بابا

سلام دختر طلای من. دیروز 15 تیر 93 به اتفاق بابایی رفتیم مطب دوستمون  خانم دکتر شیما جون تا گوشهای خوشگلت رو سوراخ کنیم.بابایی زیاد موافق نبود و می ترسید ولی من اصرار داشتم تا بزرگتر نشدی بریم و گوشهات رو سوراخ کنیم.خلاصه رفتیم اول من گوش هام رو سوراخ کردم و دیدم درد داره دلم نیومد تو هم درد رو تحمل کنی اما خب بالاخره که چی؟!!یه روزی این اتفاق میوفتاد.امیدوارم من رو ببخشی عشقم.تورو تو بغلم نشوندم و بابایی روبروت نشست و باهات حرف زد و گوشهات سوراخ شد و شما با اون همه صبوری و تحمل بالایی که در امر واکسن داشتی کلی گریه و جیغ و داد زدی و اشک من هم درومد و بابایی خیلی ناراحت شد.خیلی خیلی بد و عذاب اور بود...اصلا اروم نمی شدی تا بابایی شما...

دختر ناز مامان...فرشته بانو...دلم میخواد تورو خیلی خوب و منطقی و عاشقانه بزرگت کنم... به جای اینکه انگشت اشاره ام رو به سمت تو بگیرم ، در کنارت انگشتهام رو در رنگ فرو کنم و با تو نقاشی بکشم. به جای غلط گیری از تو ، به فکر ارتباط بیشتر باتو باشم. بیشتر از اینکه به ساعتم نگاه کنم ، به چهره معصوم و زیبای تو نگاه کنم. سعی می کنم در باره ات کمتر بدونم اما بیشتر بهت توجه کنم. به جای اصل راه رفتن ، اصل دویدن و پرواز کردن رو با هات تمرین می کنم. از جدی بازی کردن دست بر میدارم و بازی با تورو جدی می گیرم. در مزارع بیشتری  میدویم  و به ستارگان بیشتری خیره خواهیم شد. ...